Jaap en Ida's blog

We zijn nu nu een gevalletje “herhaalde miskraam”, wat bij het AMC betekent dat we uitgenodigd werden voor het herhaalde miskramen spreekuur. Gisteren, 14.30 uur keurig een half uurtje van tevoren gemeld bij de balie.

Pas rond 15.30 werden we gevraagd om binnen te komen. Mevrouw de dokter – ik weet haar naam niet meer – schudt vriendelijk handjes en we kunnen gaan zitten. Wij wachtten vol spanning wat komen gaat.

“Hoe gaat het ermee nu?” Ach ja. Ida neemt het woord: “ja het gaat wel weer goed hoor”. Er wordt maar kort verder op ingegaan, wat goed aan ons kan liggen. Wij zijn op dat moment vooral geinteresseerd in de toekomst.

Mevrouw de dokter begint driftig onze dossiermap door te nemen. “Zo, ik zie dat jullie al bij het hele team geweest zijn. Onder behandeling met IUI en… met semen van een donor zo te zien”. Goed geraden. “Het is gewoon dat we na een 2e miskraam nog wat verdere onderzoekjes gaan doen”, gaat ze verder. “Als jullie dat tenminste willen… Ik neem aan dat jullie verder gaan met IUI? ”
“Ja hoor, we hebben er tenslotte zelf voor gekozen” hoor ik mijzelf zeggen. Ik schrik er zelf van en corrigeer mezelf. “Al gaat het voor veel mensen heel wat makkelijker”. Wie kiest er nou voor zo’n medische molen.

heb ik eerst vast wat vragen. Komen er erfelijke aandoeningen in uw familie voor? Met name trombose e.d.?” Ida vertelt dat dit niet het geval is. “Meneer, bij u in de familie erfelijke aandoeningen?”

Even ben ik verrast. “Nou, dat lijkt me niet zo’n relevante vraag.”

Verbaasd en met een tikje ergernis kijkt mevrouw de dokter me aan. “Hoezo niet?”

Ik weet even niet hoe te antwoorden. Ze heeft immers net zelf een minuut geleden hardop zitten voorlezen dat ik onvruchtbaar ben, en wij dus met een donor werken. Gelukkig schiet Ida te hulp. Mevrouw de dokter lacht als een boer met kiespijn.

Er wordt uitgelegd dat Ida een viertal onderzoeken gaat krijgen. Een aantal daarvan, een dna test, test van de schildklier en een of andere ziekte waarvan we nooit gehoord hadden, kunnen door middel van een bloedonderzoek. De vierde, een echo van de baarmoeder gevuld met water, gaat later ingepland worden.

Hoewel de tests wellicht minder kans van slagen hebben wanneer we diezelfde dag nog prikken, besluiten we dat toch te doen. Anders moeten we de volgende dag weer heen en weer naar Amsterdam, een uur rijden. Het is iets voor vier uur wanneer we de spreekkamer verlaten, en het priklab sluit om half vijf.

Het is dik 16.20 wanneer we worden geroepen uit de wachtkamer voor de prikformulieren en de afsprakenkaart. Met haast spreken we af direct te gaan prikken, en de verpleegkundige belooft ons vrijdag terug te bellen voor de afspraken.

Bij het priklab aangekomen trekken we gauw een nummer. Het allerlaatste voor die dag, zo blijkt. Een groepje teleurgestelde mensen wordt weggestuurd…

Het is dan toch gebeurd. Vandaag rond 15.30 uur heeft Ida een miskraam gehad. Het heeft niet eens lang geduurd. Ze voelde iets vloeien en wilde naar het toilet. Al heel snel kwam toen ons kindje naar buiten. Zonder enige moeite. Ze had het in haar hand toen ze die langs haar billen haalde, en schrok er zo van dat ze haar kindje in haar hand had, dat ze het op de grond liet vallen.
Een onbeschrijfelijk machteloos gevoel geeft dat. Je bent er op dat moment verdrietig om, maar de kater komt later….

Voordat de miskraam begon hadden we al de verloskundige gebeld. Ida verloor al sinds de dag ervoor bloed, maar het meeste kwam telkens vrij bij het plassen. Bovendien had ze steeds last van haar linker onderbuik. Daarom dacht ik eerst aan een blaasontsteking. Omdat Ida daar de vorige zwangerschap erg veel problemen mee heeft gehad, leek het me goed om daar even naar te laten kijken. We spraken om 15.45 uur af bij de praktijk, zodat er meteen kon worden gecontroleerd of alles nog goed ging met de baby.

Al met al is het dus niet eens meer daarvan gekomen. Ik heb vlak voor het afgesproken tijdstip gebeld dat de miskraam was geweest. De verloskundige is toen meteen bij ons langsgekomen, en constateerde dat Ida nog best veel bloed verloor. We hebben de afspraak gemaakt om na een uurtje, rond 17.30 uur, nog te bellen hoe het ging.

Het ging niet geweldig. Ida bleef bloed verliezen, en daarom maakte de verloskundige een afspraak voor controle in het ziekenhuis in gorinchem. We moesten ons om 19.00 uur bij de spoedeisende hulp melden voor dokter van Zon. Nuchter. Ook moesten we ons kindje meenemen, samen met alle echo-foto’s die ervan gemaakt waren. Na de miskraam was zowel ons als de verloskundige opgevallen dat het kindje er niet goed uitzag. Een deel van de schedel leek niet aangelegd te zijn.

Mijn moeder wilde ons wel brengen. Aangekomen in het ziekenhuis hebben we ons gemeld aan de balie van de spoedeisende hulp, waar ons verteld werd dat men niet op de hoogte was van onze komst, en dat we maar plaats moesten nemen in de wachtkamer.

Na ongeveer een half uurtje was het opgelost. We waren inderdaad aangemeld, maar men was vergeten dat door te geven aan de spoedeisende hulp. Ida werd opgehaald om bloed te prikken.

Door naar de echokamer. Ida moest natuurlijk haar onderkleding uit, maar dat ging met fatsoen bijna niet. Zoveel bloed verloor ze. Toen ze eenmaal op de stoel zat, zat de halve vloer onder het bloed.

Dokter van Zon constateerde dat er inderdaad nog vrij veel in de baarmoeder was achtergebleven, en dat een curettage inderdaad wel nodig was. We moesten ons melden op afdeling 4 oost voor een bed en een pyama.

Op 4 oost aangekomen hadden we nauwelijks tijd om onze spullen neer te leggen. Dokter van Zon kwam de kamer binnen dat we moesten opschieten en Ida zo snel mogelijk omkleden, dan zou Ida nog net even voor een andere patient aan de beurt kunnen zijn.

Zo kwam het dat ik al snel Ida een kus gaf en afscheid nam bij de OK-ingang. Het duurde gelukkig maar een half uurtje, waarin ik het eerste deel van deze blog-post heb geschreven.

Toen Ida terug kwam was ze klaarwakker, hoewel haar korte termijn geheugen zo lek was als een mandje. Naarmate ze bij begon te komen begon ze wat minder te vergeten. Ze vertelde onder andere hoe vreemd het is om de tijd te verliezen met zo’n roesje. Iets wat ik zelf eerder ook heb meegemaakt. Ook wist ze nog dat een van de artsen was uitgevallen tegen dokter van Zon, omdat die in eerste instantie was vergeten door te geven dat Ida een penicilline-allergie heeft.

Ida bleef kort na de curettage nog vrij veel bloed verliezen, en voelde zich bovendien alles behalve lekker. Daarom besloten we dat ze maar in het ziekenhuis moest blijven.

Vanmorgen was ik vroeg op. Eerder dan de wekker afliep. Hoewel ik gisteravond toch echt doodmoe was gaan slapen. In ieder geval gelijk maar gaan aankleden en ontbijten. Ik wilde proberen zo rond 9.00 in het ziekenhuis te zijn, maar gelijk vertrekken zou echt te vroeg zijn.

Het liefst had ik een grote teddybeer of iets dergelijks meegebracht voor Ida, maar het is en blijft dan vroeg op een pinkster-zondag morgen, dus geen winkel die open is.

Hoe dan ook waren we beiden blij elkaar weer te zien. Al waren we dan ook maar een kort nachtje uit elkaar geweest. Ida was ook erg blij dat ze het ziekenhuis uit mocht. Na een uur of 10 waren er nog wat laatste bloeduitslagen binnen, en werd Ida ontslagen uit het ziekenhuis.

Van rond om ons heen hebben alle betrokken familie, vrienden en kennissen laten weten met ons mee te leven via telefoontjes, smsjes en praktische dingen zoals eten halen en op de hond passen. Gelukkig dat er zulke mensen om ons heen staan.

En dat heet dan pinksteren…..